1.22 Problemen na een sensationele nacht

Hoe vrouwen je ziek maken - Problemen na een sensationele nacht
Hoe vrouwen je ziek maken – Problemen na een sensationele nacht

“Oké, ze zitten alle drie klaar en ze vragen al van wie die schoenen zijn.”

Romy stapt de slaapkamer weer binnen nadat ze beneden de sfeer bij haar familie heeft opgesnoven.

“Wat heb ik hier zin in,” zeg ik sarcastisch.

“Ja snap ik”, reageert zij weer sarcastisch.

Ik zucht even. Waren we maar naar mijn huis gegaan, dan hadden we deze problemen niet gehad.

“Je stelt je gewoon even voor en praat even met ze, niks om bang voor te zijn.”

“Voor jou makkelijk gezegd nu.”

“Kom op, er zijn ergere dingen in het leven.”

“Kom nog even bij me liggen.”

Ze gaat naast me op het bed zitten, doet net alsof ze me een kus wil geven en trekt dan in één ruk de lakens van me af.

“Kom!”

Ik kleed me aan en de zenuwen beginnen te komen. Godverdomme, vannacht klonk dit toch echt als een beter idee.

“Ik ga me even opfrissen hoor, dit kan zo echt niet”.

“De badkamer is de eerste deur links.”

Ik loop naar de badkamer en zie mijn brakke kop in de spiegel. Ik zoek in de kastjes naar gel en gelukkig vind ik die. Ook tover ik nog ergens deodorant weg. Voor zover het kan weet ik me wat te fatsoeneren.

“Kom je?”

“Ja.”Samen lopen we de trap af en de zenuwen bekruipen me. Ik ben dus totaal niet goed in zulke situaties en vooral niet na zo’n nacht. Romy doet de deur open en samen lopen we de woonkamer in, haar moeder, de vriend van haar moeder en haar broertje zitten al klaar aan tafel. Ze zitten er net bij alsof ik een sollicitatiegesprek bij ze moet afleggen en dat werkt me alleen nog maar meer op de zenuwen. Ik ga ze één voor één af om ze een hand te geven en me voor te stellen, het ongemak spat er vanaf. Ik doe mijn best om te verbergen dat ik enorm brak ben. Maar omdat ik zo brak ben komt het gesprek niet lekker op gang, ik zou niet weten wat ik zou moeten zeggen. Van de vlotheid en spontaniteit die ik vannacht bezat, is nu weinig meer over.

“Dus, hoe kennen jullie elkaar?” vraagt haar moeder.

Bijna synchroon zeggen Romy en ik in koor: “we hebben elkaar ontmoet in de kroeg.”.

Haar familie lijkt er vanuit te gaan dat we elkaar al goed kennen, wat dus niet zo is. Ze doen net alsof we al een tijdje een soort van relatie hebben. En dat maakt het alles nog net een stukje ongemakkelijker.

“Wil je ook wat eten?” vraagt Romy. Ik stem in en ze gooit wat broodjes in de oven.

Van haar moeder krijg ik een kop koffie, die ik duidelijk wel gebruiken kan. Waarschijnlijk had zij dat ook al opgemerkt. Ondertussen krijg ik allemaal vragen naar mijn hoofd geslingerd over waar ik woon, wat ik studeer en waar ik werk. Ik probeer ze allemaal vlot en enthousiast te beantwoorden maar dat valt nog niet mee.

Na een aantal bakken koffie, wat broodjes en heel veel ongemakkelijke gesprekken geeft Romy me eindelijk de verlossende woorden. “Zal ik je zo wegbrengen?”.

Opnieuw stem ik in, mijn afscheid is net zo awkward als de gesprekken. “Tot de volgende keer…denk ik”. Dan lopen we naar buiten en stappen we in de auto.

“Pfoeh, nou dat heb ik ook maar weer gehad.”

“Je hebt het overleefd.”

Omdat ik bang ben voor het antwoord vraag ik niet aan haar hoe ik het deed. Ik kan alleen maar wensen dat de volgende keer dat ik haar familie tegenkom, ik wat fitter en spontaner ben. (En nee, dat was ik niet).

We rijden richting mijn huis, er komt een lekker nummer op dus ik doe de radio wat luider. Gelijk drukt Romy een ander radiozender ervoor. “Wat een kut nummer”. Waar ik de vorige keer totaal geen afscheid van Romy wou nemen wil ik nu even in mijn eentje thuis zitten om dit alles even te verwerken. Romy zet me thuis af, dit keer was ik niet bang dat ik haar niet weer ging zien. Onze paden hadden elkaar nu al te vaak gekruist, ik wist dat we elkaar weer gingen zien. De vraag was alleen wanneer. Ik geef haar een kus en stap uit.

“We appen nog wel even”, zegt ze.

Een half uurtje later krijg ik een appje van haar.

[13:49] Romy: Ik ben ook weer thuis

Mike.

1.5 De andere kant

De andere kant - Hoe vrouwen je ziek maken
Hoe vrouwen je ziek maken – De andere kant

Godverdomme, wat is het rustig. Normaal zat het hier nog wel eens vol op zondag. Ben ik een keer vrij op maandag en dan is er geen reet te doen. Ik zie het pakje sigaretten voor me liggen en kan de verleiding van een peuk niet weerstaan, eigenlijk meer uit verveling.

Misschien moet ik wat mensen gaan appen of ze wat aan het doen zijn. Ik spit mijn contactenlijst door maar zie niemand die ik zou kunnen appen voor een drankje. En Merel moet werken morgen. Misschien moet ik maar naar huis gaan, maarja ik heb voor het eerst sinds tijden weer eens vrij op maandag. Ik scroll voor de zoveelste keer door mijn tijdlijn, ook uit verveling. Dan valt mijn oog op een filmpje, maar eigenlijk niet het filmpje zelf maar diegene die er op reageert.

“Mike heeft een reactie geplaatst onder een video”.

Waarom heeft die me nooit een berichtje gestuurd? Ik heb hem toch ook toegevoegd, dat zou ik normaal eigenlijk al niet doen. Misschien vond die me toch niet zo leuk als ik dacht toen. Godverdomme, Merel zei al dat ik toen niet weg had moeten gaan en wat meer naar hem had moeten vragen. Ik hoor het haar nog zeggen: “Als jij een vent zelf toevoegt op Facebook dan moet die wel echt indruk gemaakt hebben”. Ze had gelijk, hij had ook indruk gemaakt. Maar nu kon die me niet eens een berichtje sturen.

De deur gaat open en eindelijk komen er mensen binnen. Niet de mensen waar ik op hoopte, daar heb je die kneus weer van een paar weken terug. God, ik hoop dat die niet weer zo’n hopeloze poging doet om me te versieren. Nog voor dat ik tot tien kan tellen zit die al naast me en begint die met z’n lulverhaal.

Kneus: “Hey mooie dame, wil je een drankje van me?”

Romy: “Heb ik je laatst al niet duidelijk gemaakt dat ik niet geïnteresseerd ben? Donder gewoon op.”

Zonder wat te zeggen druipt die af. Wat een kneus. Ik bestel zelf nog een drankje en steek maar weer een peukje aan. Misschien moet ik zo maar een taxi bellen, het begint ook al wat laat te worden en waarschijnlijk komt er toch niemand meer. Wat een teleurstellende avond.

Dan gaat de deur van de kroeg weer open en zie ik ineens hem. Ineens lijkt de hele wereld stil te staan, we hebben oogcontact en hij stapt op me af.

Romy.

1.4 Eenzame dame aan de bar

hoe vrouwen je ziek maken
Eenzame dame aan de bar – Hoe vrouwen je ziek maken

De sfeer zit er onderling goed in. Het is erg gezellig als we richting de andere kroeg lopen. Het is gelukkig niet zo ver weg, dus we besparen ons de taxikosten door een nachtelijke wandeling te maken. De kroeg waar we heen gaan staat eigenlijk niet erg goed bekend, er schijnen daar veel incidenten te zijn met onder andere steekpartijen. Maar toch is het de enige kroeg waar we nog binnen komen en gezellig een biertje kunnen drinken, dus niemand lijkt er echt om te malen. Waarschijnlijk speelt de alcohol die rijkelijk door onze aderen vloeit hier ook parten in, we zijn niet te stoppen. Sunday, bloody sunday.

We openen de deur en we worden begroet door een walm van rook en enorm foute muziek. Duidelijk is dat hier binnen gerookt wordt. De kroeg is vrijwel leeg en mijn oog valt gelijk op de eenzame dame die in haar eentje een biertje zit te drinken aan de hoek van de bar. Dames die eenzaam en alleen aan de bar zitten zie je normaal alleen in films en series. Maar deze dame was niet normaal. Die eenzame dame aan de bar, daar moet je voor oppassen. Ik herken haar mooie lange haren gelijk, wanneer we binnenkomen draait ze haar hoofd om en hebben we even oogcontact. De tijd lijkt even stil te staan wanneer ik verdwaal in haar ogen, die verdomde ogen van haar ook. Zo verslavend, haar ‘crazy eyes’. Ik bedenk me niet en ga gelijk naast haar op de kruk zitten.

Ergens zou ik me moeten bedenken dat een dame die in haar eentje in deze kroeg aan de bar zit op zondagavond alleen maar problemen kan betekenen, maar wanneer ik in haar ogen kijk verdwaal ik. Haar blonde haren zwaaien mijn kant op als ze me aankijkt. Ze neemt een flinke hijs van haar sigaret en ze lacht even. Ik spreek haar aan.

Mike: “Hey, ken je me nog?”

Romy: “Ja natuurlijk, Mike toch?”

Mike: “Klopt, hoe is het? Wat wil je drinken?”

Romy: “Ik kan mijn eigen drinken wel betalen hoor.”

Damn.

Mike.

1.3 Sunday, bloody sunday

Hoe vrouwen je ziek maken - Sunday, bloody sunday
Hoe vrouwen je ziek maken – Sunday, bloody sunday

Vaak is zondag een dag waarop de gezelligheid van het weekend geforceerd wordt, dus vermijd ik de kroeg vaak op zondagen. Zondag is een gevaarlijke dag om je in de kroeg te bevinden, vooral voor iemand die nooit naar huis wil als het gezellig is. Laat ik nou net zo’n persoon zijn. Eigenlijk haat ik zondagen, het geeft je de reality check waar je niet op zit te wachten. Vooral niet op een zondag. Maar deze zondag is anders. Omdat ik nog wel eens wil weglopen van de realiteit zit ik in de kroeg. Het is erg gezellig en ik ben lichtelijk aangeschoten.

Normaal lig ik nu brak in bed of op de bank te balen van de verplichtingen die morgen gaan komen, nu ben ik meer bezig met de Vodka Red Bull die voor me staat en de meid die naast me op de kruk aan het vertellen is over haar broer die graag advocaat wil worden. Ze ziet er leuk uit dus ik doe alsof ik geïnteresseerd ben maar het boeit me vrij weinig (maar besef me nu dat ik het nog steeds weet, dus blijkbaar was ik ergens wel een beetje geïnteresseerd). Vodka wordt ook wel eens danswater genoemd, ik word er altijd ontzettend scherp en zelfverzekerd van. Laatst las ik een artikel waarin stond dat Vodka Red Bull dezelfde effecten zou hebben als cocaïne. Nou ik kan je verzekeren dat dat klopt. Mocht je moeite hebben om met dames te praten dan is dit jouw wondermiddel, geloof me. Maar wel oppassen, vrouwen maken je ziek. (En de kater is ook niet mis).

Het is laat en de barvrouw besluit de kroeg te sluiten: “het is laat, ga naar huis”. Het meisje naast me gaat ook maar eens naar huis: “morgenvroeg weer naar school”. Ik ben niet bezig met morgen, ik weet niet eens of ik morgen naar school moet en het boeit me eigenlijk ook niet. Ik ben gelukkig niet de enige want een paar maten van me komen met het voorstel om naar een andere kroeg in de stad te gaan. Lichtelijk beïnvloed door de alcohol besluit ik mee te gaan, naar een kroeg waar we eigenlijk nooit komen. Zo’n kroeg waar je eigenlijk nooit komt. Wat ik op dat moment niet wist, is dat dat bezoekje aan die kroeg mijn hele leven op zijn kop zou zetten. Soms denk ik nog wel eens, was ik maar naar huis gegaan.

Mike.