1.30 Is er iets?

Hoe vrouwen je ziek maken - Is er iets?
Hoe vrouwen je ziek maken – Is er iets?

“Goedemorgen”

“Hey”

Ze geeft me een kus op m’n mond en kijkt me even aan.

“Je was zo stil vannacht, is er iets?”

“Nee hoor, ben gewoon wat rustiger dan normaal.”

“Nou als dat maar niet blijvend is, normaal ben je een stuk vrolijker.”

Tuurlijk is er iets, er zijn genoeg dingen. Die vakantie met die vriend van haar, haar reis en al die verhalen… Maar iets in me zegt dat ik er beter niet over kan beginnen.

“Ik ga even douchen. Ben je klaar om naar beneden te gaan?”

“Kan ik ook even douchen?”

“Als je maar snel bent.”

Ik wacht tot ze klaar is en stap er dan ook onder.

“Ik ga vast naar beneden hoor, zie je zo”, zegt ze.

Vanuit de douchecabine knik ik even als instemming. Ik heb vannacht amper een oog dichtgedaan en kan wel even een opknapper als in de zin van een douche gebruiken. De seks was weer goed vannacht, maar ik heb de hele nacht de gedachten niet los kunnen laten. Er mankeert te veel aan haar, dat is wel duidelijk. Of ja, er zijn teveel obstakels.

Ik zoek naar iets wat op shampoo lijkt en vind een flesje wat in de buurt komt. Onder het wassen probeer ik wat te relativeren, ik maak me niet eens meer druk om Romy haar familie die ik zo meteen weer onder ogen moet komen. Dat is wel veelzeggend.

Na me afgedroogd te hebben, loop ik de trap af en voel ik me echt kut. Toch gaat het wel goed tussen Romy en mij. Onderling. Ik open de deur en opnieuw zit de hele familie weer klaar. Romy gooit net wat broodjes in de oven. “Wil je koffie?”, vraagt ze. Ik stem in. “Nou pak maar”. Typisch Romy. Ik pak een kopje en vul die terwijl ik met mijn brakke kop opnieuw een gesprek probeer aan te knopen met haar moeder, die er als enige van haar familie zin in lijkt te hebben.

Zelfs als ik aan tafel zit kan ik de gedachten niet loslaten, gelukkig lijkt haar moeder er vanuit te gaan dat ik gewoon brak ben. Na opnieuw wat ongemakkelijke gesprekken gaan Romy en ik even tv kijken op de bank. “Trouwens, mijn moeder en haar vriend zijn volgend weekend weg. Heb je dan zin om hier het hele weekend te komen?”. De vraag verbaast me, tot nu toe lijkt het alsof Romy me op afstand probeert te houden. Ik voel een lichte blijdschap van binnen, een soort bevestiging die ik dankzij mijn onzekerheid wel eens nodig heb. Eindelijk dwalen mijn gedachten af naar iets anders. “Ja, is goed”. “Leuk, we hoeven niet het hele weekend thuis te blijven hoor”. Met Romy is het altijd lastig inschatten wat ze nou van me wil. En na de vorige keer ben ik te bang om het te vragen. Ik kijk het allemaal wel even aan, maar moet toch zelf ook gaan nadenken over het feit of en op welke manier ik dit allemaal wel wil. Het blijft in mijn gedachten spoken: de verhalen, de reis en haar vakantie.

Mike.

Ontvang een kaart met Valentijnsdag.

Ontvang geheel gratis een kaartje met Valentijnsdag van Mike.