1.75 Mike, what the fuck doe jij hier?

_

“Mike, what the fuck doe jij hier?”

Ik kijk de twee agenten aan, ik herken ze niet. Romy kijkt naar mij.

“Ik zei toch dat je hier niet moest komen!”

“Uhm..”

De agent onderbreekt me en vraagt aan Romy of er een probleem is.

Ze lijkt even na te denken wat ze moet antwoorden, maar zegt dan dat er niets aan de hand is. De agenten lopen door en Romy vraagt me nogmaals wat ik hier doe.

“Ik zei toch dat je hier niet moest komen.”

“Ik maakte me zorgen.”

“Ik had toch duidelijk gezegd dat het een vriendin van me was en niet ik.”

Ze is duidelijk geïrriteerd. Vind ze dit ook te lief? Dat ik me zorgen om haar maak? Ik wist dat het niet om Romy ging, maar toch maakte ik me zorgen. Hoe kan dat nou slecht zijn?

“Weet ik. Maar toch, ik wou zeker weten of je oké was.”

“Dat had ik via Whatsapp al duidelijk gemaakt.”

“Je reageerde niet.”

“Nee, ik moest de politie uitleggen dat ik mijn vriendin bewusteloos in de wc vond.”, zegt ze geïrriteerd.

Ik vraag aan haar wat er gebeurd is. Ze verteld me dat ze leuk aan het dansen waren in de club. Haar vriendin ging naar de wc maar bleef wel erg lang weg. Toen ze op de deur van het wc hokje bonkten deed ze niet open. Het personeel heeft het wc hokje opengebroken en daar lag ze half naakt op de grond. Bewusteloos.

Ik vraag me af waarom Romy altijd zoveel meemaakt.

Ze werd niet meer wakker en toen is er een ambulance gebeld die haar heeft opgehaald. Ook de politie is gebeld. Ze is waarschijnlijk gedrogeerd.

“Heftig verhaal.”

“Ja dus ik kon je gezeik er even niet bij gebruiken.”

Nu begin ook ik geïrriteerd te raken. Misschien heb ik een beetje overdreven maar moet ik me schuldig gaan voelen omdat ik me zorgen maak om mijn vriendin? Ergens vraag ik me af of ze wel echt om me geeft.

“Prima, nou dan ga ik weer terug.”, zeg ik op de meest geïrriteerde toon die ik op dat moment uit me krijg.

Ik keer me om en probeer weg te lopen maar Romy pakt me bij mijn arm beet.

“Wacht even.”

“Hoezo? Je zit niet op me te wachten.”

“Zo bedoel ik het niet. Dat snap je zelf ook wel.”

Ik snap het niet, maar goed.

“Bovendien zijn mijn beide vriendinnen naar het ziekenhuis.”

Ah, I see where this is going.

“Oh, dus eerst kaffer je me uit en dan wil je met me mee?”

“We kunnen ook wat ergens gaan drinken.”

Ondertussen krijg ik appjes van vrienden wat er aan de hand is. Ook heb ik een paar gemiste oproepen. Dan zie ik aan het einde van de steeg een paar van mijn vrienden staan. Wanneer ik hun zie, zien ze mij ook. We lopen op elkaar af.

“Alles goed?”, vraagt een van mijn vrienden.

“Niks aan de hand.”, antwoord ik.

Romy legt in het kort het verhaal uit, dan vragen mijn vrienden of ik weer met ze meekom. Ik zit in dubio, wat moet ik met Romy. Ik weet niet zeker of ze haar aanwezigheid kunnen waarderen. Uiteindelijk besluit ik haar mee te nemen.

We belanden bij mijn vrienden thuis en vrijwel vanaf de eerste minuut heb ik spijt dat ik Romy heb meegenomen. Ze eist alle aandacht op met haar verhaal en heeft het hoogste woord. Ik vraag me af waarom ik het zo vervelend vind, maar ik vind het wel.

Ik besluit de gezelschap te ontlopen en ga even kijken wie er buiten staan. Buiten kom ik Marit tegen. Ze vraagt hoe het is. Waarschijnlijk heeft Marit al opgemerkt dat ik me dood irriteer. Ik haal mijn packje tevoorschijn en neem twee flinke sleutelpunten speed.  

“Ik irriteer me een beetje aan haar, ze neemt alle aandacht tot zich.”

Marit moet even lachen.

“Wat is er?”, vraag ik.

“Je kunt het gewoon niet hebben dat de aandacht niet op jou gericht is.”

Ze heeft gelijk, ik hou van aandacht. Misschien ben ik er zelfs wel verslaafd aan. Ik maak me druk om niets momenteel. Ik praat nog even met Marit en ga dan weer naar binnen.

Romy komt bij me. Ze laat een appje lezen van haar vriendin dat ze het goed maken in het ziekenhuis. Er was geen GHB gevonden en ze mag weer naar huis.

“Gelukkig maar.”, antwoord ik.

“Ja, inderdaad.”

Ze trekt me naar zich toe en geeft me een kus op m’n mond. Dan lacht ze even naar me en kijkt ze met die glinsterende ogen aan.

“Zullen wij ook naar huis?”, vraagt ze.

Ik knik.

Ze geeft me nog een kus.

Ze is eigenlijk ook best wel lief.

Mike.

NOTE: De wijnkettingen zijn terug op voorraad, check ze hier.

Support Hoe vrouwen je ziek maken

Alle prijzen zijn inclusief verzendkosten!

Wat vond je van deze post?

Geef in sterren aan wat je er van vond

Gemiddelde / 5. Aantal stemmen:

Leave a Reply