Confessions 8: Verliefd op een ongewoon iemand

Ik ben een vrouw van 24 jaar oud. Een tijdje terug ontmoette ik een vrouw, we werkten aan hetzelfde project en dat ging erg goed. Zelfs zo goed dat we snel vriendinnen werden. We zagen elkaar na werk, in het weekend, uiteindelijk spendeerden we bijna al onze vrije tijd samen. We voelden beide een soort aantrekkingskracht vanaf het begin, het ging geleidelijk en zonder inspanning dus het is niet vreemd dat we beste vriendinnen werden.

Ongeveer drie maanden geleden moest ze terug verhuizen naar haar oorspronkelijke stad voor haar werk. Om eerlijk te zijn, ik miste haar. Ik miste alles aan haar. Heel erg zelfs. Nu ik er aan terugdenk miste ik haar iets te veel voor een beste vriendin. In ieder geval, toen ze terug was in haar eigen stad nodigde ze me uit om langs te komen en te chillen. Ze klonk erg vreemd over de telefoon en ook via Whatsapp deed ze raar, maar ik dacht er toen niet te veel van. Het eerste moment dat het mogelijk was ben ik naar haar toe gegaan.

Ik arriveerde in de middag en ze zag er gelijk vrolijk uit toen ik arriveerde. Ze liet me haar huis zien, stelde me voor aan haar vrienden en we spendeerden veel tijd samen. We hadden het echt naar ons zin. Maar terwijl dit allemaal gebeurde realiseerde ik me dat het allemaal nergens op sloeg. Ik dacht door haar weer te gaan zien, dat het gevoel van missen zou verdwijnen. Maar elke seconde dat ik bij haar was werd het nog erger. Toen ik me dit realiseerde kreeg ik een paniekaanval, ze had het gelijk door en we zijn toen weer terug naar haar huis gegaan. Ze dacht dat de shotjes me te veel werden, dus we gingen naar haar huis.

Bij haar thuis ben ik op de bank gaan liggen en heb ik een kussen gepakt om in te knijpen. Dit helpt erg bij een paniekaanval. Ze vroeg of het goed met me ging, ik zei niet veel maar ik kon er nog net uit krijgen dat het goed ging. Nadat ik antwoordde verdween ze even, ik had geen idee wat ze ging doen. Maar toen kwam ze terug met twee kopjes thee.

“Ik heb je gemist”, zei ze met haar herkenbare lach. Zo’n lach waardoor ze overal mee weg komt.

“Ik jou ook”, reageerde ik met een trillende lip. Het voelde opluchtend om dat te zeggen.

We hebben geknuffeld en TV gekeken en dat was het eerste moment dat ik me veilig voelde. Het was zo’n moment waarvan je zou willen dat die voor eeuwig zou duren.

Het programma was uiteindelijk afgelopen en we waren beide erg moe. Ze pakte beide lege mokken en liep naar de keuken om ze af te wassen. Toen ze de kamer uitliep kreeg ik dat gevoel weer. Ik voelde de intense pijn dat ik haar morgen weer moest verlaten. Ik ben opgestaan en knuffelde haar van achter. Ze voelde warm aan, haar haar rook naar kaneel en ik kon haar hartslag horen. Ze zette de mokken neer op het aanrecht, ze draait haar om en zegt:

“Ik wou dat je nog wat langer kon blijven.”, met die verdomde lach.

Ik twijfelde. Maar toen zoende ik haar en stopte ik weer. Ze trok me weer naar haar toe en begon mij te zoenen. Ik had nooit nagedacht over hoe haar lippen zouden voelen of hoe haar reactie zou zijn. We werden beide overweldigd maar gingen toch door met zoenen. We gingen door alsof de hele wereld er niet toe deed.

De volgende ochtend na alles wat er gebeurd is hebben we nog even in bed gezeten. We hebben uren lang gepraat en we kwamen tot de vervelende conclusie dat samen zijn voor niemand goed zou zijn. Dus dat is dat. Had ik trouwens al verteld dat ik al vijf jaar een vriend heb?

De afgelopen weken, wanneer ik seks heb met mijn vriend dan denk ik aan haar. Ik kom klaar als ik denk hoe zij klaarkomt. En nu sta ik hier. Shit, ik voel me dood van binnen.

Wat vond je van deze post?

Geef in sterren aan wat je er van vond

Gemiddelde / 5. Aantal stemmen:

Leave a Reply