1.70 Een enorm schuldgevoel

Mike: Omdat mijn oude telefoon is gesneuveld dit keer helaas geen Whatsapp notificatie, ik hoop donderdag wel maar heb een enorm drukke week. Dus ik beloof niets. Ik zou je adviseren om donderdag avond Instagram en Facebook van HVJZM in de gaten te houden. Of je pushberichten van HVJZM aan te zetten door op het rode belletje te drukken. Love.


De dag daarop hebben we amper contact. Of eigenlijk geen contact. Shit, wat heb ik gedaan. Waarom moest ik nou zo’n klootzak zijn? Waarom moest ik perse zo doorvragen? Waarom heeft ze me eigenlijk niet gelijk het hele verhaal verteld? Het ligt duidelijk gevoelig.

Ik app haar maar.

[18:49] Mike: Ik bedoelde het niet zo.. echt honderd maal sorry

[18:49] Mike: Voel me echt schuldig..

Ik leg mijn telefoon weg. En wacht een tijdje.

20:02. Maar even checken of ze al gereageerd heeft.

Blauwe vinkjes, geen reactie.

Godverdomme. Ik heb het echt goed verpest. Haar verhaal heeft indruk op me gemaakt, enorm veel indruk. Ik voel woede. Ik meen oprecht dat ik de man die haar dit heeft aangedaan iets aan wil doen. Ik bel een maat van me op.

“Met Mike. Zuipen, vanavond.”

Mijn maat stemt in. Ik moet dit proces door. Ik moet dit verwerken. Natuurlijk is het al drie jaar geleden, maar het doet Romy nog steeds iets. En dus doet het mij ook iets. Ik heb Romy nog nooit zo gebroken gezien. En dat doet me pijn. Mijn sterke en onafhankelijk Romy, zo kwetsbaar ineens. Normaliter zou ik het fijn vinden om Romy zo kwetsbaar te zien, maar nu natuurlijk niet. Niemand verdient zoiets en al helemaal mijn vriendin niet.

Ik eindig diezelfde avond met een maatje van me in de kroeg. Ergens wil ik het met hem bespreken, maar ik wil dit verhaal niet aan de grote klok hangen. Romy heeft er duidelijk moeite mee dus ik hou dit voor me. Het is ook wel even lekker om er niet aan te denken. Mijn maat heeft toevallig net ruzie met z’n vriendin gehad dus we hebben het daar over. Ja vrouwen, wij mannen hebben het ook gewoon over onze relatieproblemen met elkaar. Misschien nog wel vaker dan jullie.

“Maar genoeg over mij, hoe is het met jou en Romy?”

Ik weet mezelf te beheersen.

“Ja, wel goed man.”

“Geen gezeik?”

“Nee, nu al een tijdje niet. Loopt echt soepeltjes.”

Ik begin mezelf bijna te geloven.

Ik open mijn Whatsapp maar weer eens en bekijk het gesprek met Romy. Ze is wel online, maar reageert niet. Hoe kon ik het nou zo verneuken? Normaliter als het goed gaat dan is het Romy die voor drama zorgt. Nu ben ik het. Ik probeer m’n schuldgevoel weg te drinken, maar is vrij lastig.

Er komen andere vrienden van ons binnen. Gezellig. Misschien kan dat het gevoel een beetje wegnemen. Een beetje afleiding is nooit verkeerd. Zoals een standaard zaterdagavond zit ik te drinken en neem ik af en toe een snuifje cocaïne op de wc. Ik moet echt eens stoppen met die troep.

Ik ben in gesprek met de barvrouw als ik ineens mijn telefoon voel trillen. Omdat ik sinds de start van Romy al mijn chats, behalve die van haar, gedempt heb weet ik bijna zeker dat zij het is. Het is dat, of mijn databundel is leeg. Ik kap snel het gesprek met de barvrouw af en pak mijn telefoon erbij. Blij ben ik als ik Romy haar naam op het scherm zie. Kut voel ik me als ik het berichtje lees.

[0:04] Romy: Zullen we het er alsjeblieft gewoon niet meer over hebben Mike?

Mijn schuldgevoel speelt weer op. Schuldgevoel is iets wat in mezelf een grote rol speelt, schuld is iets waar ik gek van kan worden. Ik wil zo zacht mogelijk reageren op haar appje maar nog voor dat ik op versturen kan drukken belt Romy me ineens. Ik loop naar buiten toe en neem op, ik hoor een zachte stem aan de ander e kant van de lijn.

“Hey.”

“Hey lieverd”, beantwoord ik haar.

“Ben je in de stad?”

Haar stem is zo zacht, je zou niet denken dat het Romy is.

“Ja, klopt.”

“Kun je alsjeblieft hier bij me komen?”, zegt ze met schorre stem.

Het voelt alsof ik haar kapot heb gemaakt. Romy zou nu gewoon aan de bar moeten hangen en spontaan met andere mensen moeten praten. Onder het genot van een drankje. Zoals Romy is. Nu zit ze thuis en voelt ze haar somber.

“Ja tuurlijk, ik kom eraan.”

Ik bel een taxi en spreek af dat die me zo snel mogelijk ophaalt. Dan loop ik naar binnen en groet mijn vrienden. Ze hebben gelijk door dat ik naar Romy gaan en maken er opmerkingen over. Iets met onder de plak zitten en met zijn vriendin op een zaterdagavond op de bank moeten zitten ofzo. Het boeit me niet, ik maak me maar om één iemand zorgen. En dat is Romy. Ik moet het goed maken. Jammer dat de winkels al dicht zijn, anders had ik iets mee kunnen nemen uit excuses.

Ik zie de taxi voorrijden en loop naar buiten. Ik groet de chauffeur en stap in.

Mike.

Support #HVJZM

Voor alle product geldt gratis verzending.

Wat vond je van deze post?

Geef in sterren aan wat je er van vond

Gemiddelde / 5. Aantal stemmen:

Leave a Reply