1.69 Ik ben de grootste klootzak ooit

Weken vliegen voorbij en het gaat goed tussen Romy en mij. Op een paar kleine ruzietjes over onzin na hebben we geen gezeik gehad. Het mag een wonder heten. Het lijkt alsof door de bestempeling van onze liefde er een soort druk weg is gevallen. Na het bezoeken van haar stamkroeg kan ik er beter mee omgaan dat ze daar bijna elke donderdag en zondagavond te vinden is. Toch ben ik blij als ze een keertje op maandag- of vrijdagochtend moet werken en dus de avond ervoor thuis blijft. AL komt dat vrij weinig voor.

Door alle rust gingen de herkansingen van mijn tentamens goed. Ik heb een inhaalslag gemaakt en lig weer op koers voor mijn propedeuse. Things are good actually. Totdat op een vrijdagavond Romy bij me thuis is. Een avondje zoals we wel vaker doen. Hapjes, een flesje vodka met mix en een goede film. Gezellig en niks aan de hand. Behalve als ik na te veel vodka cola een paar vragen stel die ik nuchter nooit had gesteld.

“Jij hebt altijd van die vage dingen.”, zeg ik met een lichtelijke dronken toon.

“Ga je weer Mike?”, antwoordt Romy verveeld.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik vrij vervelend kan worden van alcohol. Dit was zo’n moment.

Romy schenkt nog een vodka cola voor haarzelf in en laat mijn glas opzettelijk leeg. Ik kijk haar even aan.

“Jij hebt genoeg gehad.”, zegt Romy.

Geïrriteerd probeer ik de fles te grijpen, maar Romy trekt hem weg. Bij de tweede poging lukt het me om de fles af te pakken.

“Je hebt genoeg gehad Mike.”

“Wat ga je doen dan? Je glas naar me gooien?”

Ze kijkt me woest aan.

“WAT!?”

“Net zoals naar je ex.”

“Jij weet helemaal niet hoe dat ging.”

“Je vertelt er ook nooit over.”

“Gaat je ook niks aan.”

“Je vertelt nooit ergens wat over.”

“Waar moet ik over vertellen dan?”

“Over dat je aangifte deed tegen je ex.”

“Mijn ex mishandelde me inderdaad, so what?”

“Je vertelt er nooit over maar het is vrij fucked up.”

Romy kijkt weg. Ik raak gevoelige punten. Dit soort vragen zou ik nuchter nooit stellen. Maar nu ik goed zat ben stel ik ze en ben ik ook niet van plan om te stoppen.

“Hoe zit dat verkrachtingsverhaal nou echt?”

Oh Mike. Mike. Mike. Mike. Nu ik dit achteraf schrijf vraag ik me af wat me bezielde. Wat een klootzak ben ik.

“Wat is daarmee? Je zou daar nooit meer naar vragen.”

“Je hebt niet het hele verhaal verteld.”

“Wil je het echt weten dan?”

“Ja!”

Klootzak of the year award goes to Mike.

Maar ik bereik mijn doel.

Ik krijg het echte verhaal.

Romy legt me uit dat ze op een avond met haar beste vriendin in de kroeg zat. Haar vriendin waar ze nu vurige ruzie mee heeft, ze kunnen elkaar niet luchten of zien. Ik ken de dame in kwestie vrij goed, vrij gekke dame. Ze vertelt dat haar vriendin met een vent naar huis ging en haar alleen achter liet. Ze kon zo laat geen taxi meer krijgen en een man in de kroeg stelde voor dat ze wel bij hem kon crashen. Ze kende hem vaag, maar hoe naïef Romy ook is, stemt ze in.

Ze vertrekken naar de man zijn huis, die minstens 15 jaar ouder is. Eenmaal aangekomen krijgt Romy te drinken van hem. Het enige wat ze daarna nog weet is dat ze naakt wakker werd in zijn bed. Ze stapt de kamer uit en komt de man tegen. Ze slaat hem neer met een theekoker en rent naar buiten. Buiten zakt ze in elkaar en wordt ze uiteindelijk gevonden door een man.

De politie gelooft haar verhaal niet, de man die haar verkracht heeft is een goede bekende van de politie. Als in de zin dat ze politie goed contact met hem heeft. De politie gelooft dat het vrijwillig was. Romy vertelt dat er waarschijnlijk GHB in haar drankje zat.

Ik kijk haar aan terwijl ze het vertelt. Mijn hart breekt. Mijn vriendin is verkracht. Ik wil haar omhelzen maar ze duwt me weg. “Donder op.”

Ze barst in huilen uit. Weer wil ik haar omhelzen. Weer duwt ze me weg.

Ik voel me verschrikkelijk. Ik zie allemaal opgekropte gevoelens bij haar opkomen. Ze heeft dit duidelijk nooit goed verwerkt. Wat ben ik ook een klootzak dat ik er naar gevraagd heb.

“Romy, als er iets is wat ik voor je kan doen…”

“Nu weet je het echte verhaal, ik wil het hier nooit meer over hebben.”

“Oké.”

“Nooit meer Mike!”, schreeuwt ze huilend.

Ik probeer haar te kalmeren maar het lukt me niet. Ze rest van de avond zegt ze amper nog een woord. De hele nacht en ochtend negeert ze me. Het enige wat ze zegt is “ja” wanneer ik haar vraag of ze ook koffie wil. Wanneer ze weggaat zeg ik voor de duizendste keer “sorry”. Maar ook dat negeert ze. Fuck. 

Ik snap nu waarom ze het me eerder niet wou vertellen..

Mike.

Support #HVJZM

Voor alle product geldt gratis verzending.

Wat vond je van deze post?

Geef in sterren aan wat je er van vond

Gemiddelde / 5. Aantal stemmen:

Geef een reactie