1.44 Koffie en gênante verhalen

“Zou je niet eens wat koffie zetten?”, zegt m’n moeder.

“Inderdaad Mike, bied je gasten even iets aan”, reageert Romy.

Mijn ouders nemen plaats in onze mancave. Woorden zouden niet uit kunnen drukken hoe dat eruit ziet. Ze kwamen bijna nooit langs. En nu ineens wel. Verschrikkelijk. Romy gaat in gesprek met mijn ouders en ik probeer vanaf de keuken een beetje mee te luisteren, wat nog niet erg lukt. Ik pik gelukkig wel wat dingen op.

“Jij bent de vriendin van Mike?”

“We zien elkaar wel veel ja.”

Romy blijft er koel onder, ik iets minder. Ik schuif de klep van het koffiezetapparaat dicht, zet hem aan en loop dan weer terug naar de ‘woonkamer’.

“Waarom heb je niks verteld Mike? Het klinkt alsof jullie al een tijdje iets hebben.”

Romy speelt het spelletje mee.

“Ja, inderdaad Mike, waarom heb je nooit over me verteld?”, reageert Romy met een geniepig lachje op haar mond.

Ze lijkt er wel van te genieten, terwijl ik juist verwachtte dat ze hier niet echt mee om zou kunnen gaan. Maar dan komt er een vragenvuur vanaf mijn ouders wat ze ietwat minder leuk vindt. De vragen over school, werk en andere zaken komen boven tafel en daar zit niemand op te wachten.

Romy doorstaat het. En dan komen de gênante verhalen over mij boven tafel.

“Mike kwam toen die vijftien was een keer dronken thuis, toen waren we al boos. Maar we werden nog bozer toen die de prullenbak aanzag voor de WC.”

Iedereen lacht, ik kan er wat minder om lachen. Normaliter zou ik dergelijke verhalen niet heel erg vinden maar ik weet dat Romy me hier nog mee gaat ‘pesten’. Ondertussen hoop ik dat andere verhalen me bespaard blijven. Zoals die keer dat ik betrapt werd door mijn zus tijdens een intiem zelfmomentje. En toen ze dat bij de etenstafel hard lachend aan de rest van het gezin vertelde.

Ik hoor de koffie pruttelen dus ik loop weer naar de keuken om de koffie in te schenken. Ik zoek alle kastjes door op zoek naar iets van koekje maar zoals een echte studentenwoning betaamt valt er niks in de kastjes te vinden. Alleen nog fruitbiscuits die er al een flinke tijd liggen. Dan maar niks bij de koffie.

Ik pak vier kopjes en schenk voor ons allen koffie in. Dan ga ik op zoek naar koffiemelk en suiker, ondertussen probeer ik nog wat van de gesprekken op te vangen. Dit lukt niet erg goed, ik ben benieuwd waar ze het over hebben. Ik kan niet anders dan hopen dat het niets gênants is. Of dat ze Romy afkeuren. Het lijkt er misschien niet op, maar het oordeel van mijn ouders is vrij belangrijk voor me wanneer het uit zou lopen op een relatie. Ik zet alles op een dienblad die ik ergens weggetoverd heb en loop de woonkamer binnen. Ik zet alles neer en neem plaats op de bank, op dat moment stelt mijn moeder een erg niet-welgekomen vraag.

“Wij zijn over een paar weken 24 jaar getrouwd en gaan dan uiteten, heb je zin om mee te gaan?”

Mike.

(Vond je dit een leuke blog? Deel hem onder je vrienden)

Wat vond je er van?

Geef in sterren aan wat je er van vond

Gemiddelde / 5. Aantal stemmen:

Geef een reactie