Hoe vrouwen je ziek maken - Er speelt wel wat ja
Hoe vrouwen je ziek maken – Er speelt wel wat ja

Het is kerst, en omdat Romy en ik officieel nog altijd geen stel zijn heb ik vanaf haar kant in ieder geval geen verplichtingen. Ik betwijfel of het überhaupt nog iets wordt tussen ons. Gelukkig zijn de feestdagen aanbeland dus genoeg afleiding. En dan dat oude klasgenootje nog, ze wou afspreken maar ik heb besloten om het maar even te laten tot ik dingen met Romy netjes afgehandeld heb. We appen nog steeds en Romy wil me zien. Ze belde me gister op om te praten. Ze was redelijk in paniek en had het idee dat ik niks meer wou. Niet zo raar natuurlijk, ik was vrij afstandelijk via Whatsapp. En dat is ook niet zo raar natuurlijk. Ze gaf aan dat ze het allemaal niet zo goed weet en dat ze haar benauwd voelde toen ik het vroeg. Uiteindelijk was ik diegene die haar gerust moest stellen, aparte wending. Opvallend genoeg stelde het mij ook gerust om haar gerust te moeten stellen.

Maar goed, kerst dus. Eerst een verplicht familiediner en dan zoals elk jaar op eerste kerstdag met de vriendengroep naar onze stamkroeg. Ik haat het kerstdiner. Ik zie de vragen van mijn zussen alweer verschijnen. “Wanneer breng jij eens een meisje mee met kerst?”. En ook mijn moeder zit met smart te wachten. Ik had al wat vriendinnen gehad, maar nooit serieus genoeg om mee te nemen naar ons familiediner. Of om überhaupt voor te stellen aan m’n familie. Mijn zussen zitten al jaren in het concept ‘huisje, boompje, beest’. Ik word gezien als een flierefluiter, en terecht. Ik zie het kerstdiner dan ook als een mooi moment om me alvast wat in te drinken voor de kroeg.

Romy zit me al de hele avond te appen. Om haar wat gerust te blijven stellen reageer ik regelmatig. Ze maakt haar zorgen. Dan stuurt ze me een opvallend chill appje:

[19:52] Romy: Misschien zijn we volgend jaar wel samen met kerst..

Niet veel later krijg ik de verwachte vraag van één van mijn zussen.

“Wanneer breng jij eens iemand met kerst Mike?”

“Misschien volgende keer wel.”

Opeens vallen alle gesprekken stil en kijkt iedereen naar me.

“Serieus?”

“Er speelt wel wat ja.”

Daarna word ik overspoeld met vragen en ben ik blij dat één van mijn vrienden me belt.

“Jo Mike, ben vlak bij het huis van je ouders. Ik ga zo richting de kroeg, ga je mee?”

“Ja is goed, zie je zo.”

Mijn familie is er wat minder blij mee en blijft vragen naar informatie. Mijn moeder wil haar al uitnodigen voor het etentje binnenkort omdat mijn ouders 27 jaar getrouwd zijn. Ik probeer de verwachtingen wat te temperen. Romy vraagt wat mijn plannen zijn en ik meld haar dat ik zo naar de kroeg ga. Ik vraag niet of ze komt, eerlijk gezegd omdat ze zelf wel mag laten zien dat ze mij wil zien. En dus mag ze zelf wel voor gaan stellen om me vannacht op te zoeken. Ze reageert gelijk, “slaap je vannacht bij mij?”. Ik weet niet wat ik moet antwoorden, dus ik laat haar nog even in het duister tasten.

“We zien wel hoe de nacht verloopt.”

Mike.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s