1.34 Van de ene verbazing in de andere

R: “Wie heeft je dat verteld?”

M: “Wat maakt dat uit?”

R: “Dat maakt heel veel uit.”

M: “Is het waar Romy?”

Ik weet niet waarom,  maar ik wil het weten. Misschien om haar te helpen als het wel waar is. Misschien om het voor mezelf ietwat te verwerken, ik weet niet waarom maar ik heb moeite met het verhaal.

R: “Nee, het is niet waar.”

M: “Hoe komt dat verhaal de wereld in dan?”

R: “Dat heeft die oude vriendin van mij de wereld ingebracht, nadat we ruzie kregen.”

Ze heeft het wel vaker over deze oude vriendin, die ik ook toevallig ken van in de kroeg. Deze oude vriendin is knettergek en heeft veel dingen geflikt waar ik vanaf weet. Ik weet dat Romy en zij beste vriendinnen waren, tot ze een enorme ruzie kregen en elkaar vanaf toen alleen maar zwartmaken.

M: “Oh jezus, wat een klote streek.”

R: “Ja precies. Wil je me hier nooit meer naar vragen?”

Romy heeft de kracht om er voor te zorgen dat ik bepaalde vragen niet durf te stellen, omdat het dan uitloopt op een waanzinnig dikke ruzie. En het antwoord op de vragen is meestal niet zo’n ruzie waard. Wanneer ik toch een kritische vraag stel, voelt ze zich op de een of andere manier enorm aangevallen. Dit zorgt er voor dat ik denk dat ze iets te verbergen heeft.

M: “Is goed, sorry.”

Ze zwijgt en draait haar om. Haar telefoon legt ze weg.

Ondertussen draait mijn brein weer op volle toeren, wie belt haar nou? Wat voor vaag figuur is dit nou weer. Ik laat het verkrachtingsverhaal rusten, haar verhaal klinkt geloofwaardig. En ze weet dat als het waar is, ik haar alleen maar wil helpen.

Uiteindelijk vallen we in slaap en in de ochtend is er niks aan de hand. We ontbijten en hebben leuke gesprekken, alsof er niks gebeurd is. Want in feite is er ook niks gebeurd en in die veronderstelling ben ik. Totdat…

Totdat ik diezelfde avond bij vrienden ben, onder wie een vriend van me die Romy al jaren kent. Vraag me niet hoe en waarom, maar op een gegeven moment komt het verkrachtingsverhaal ter sprake. Tijd voor mij dus om het recht te zetten.

“Ik heb haar er naar gevraagd, maar ze vertelde dat die oude vriendin van haar dat verhaal de wereld heeft ingestuurd. Dat verhaal is dus niet waar.”

Dan kijkt die vriend me geschrokken aan en zegt:

“Mike, dat verhaal is wel waar.”

Ik schrik van zijn opmerking, omdat hij het zo zelfverzekerd brengt.

“Hoe weet je dat zo zeker dan?”

“Ze heeft het me zelf verteld een paar jaar geleden.”

Ik kijk hem verbaasd aan en voel een zwaar onderbuik gevoel. Ik voel me immens klote, opnieuw dat onbeschrijfelijke gevoel. Waarom vertelt ze me de waarheid niet? Wat is dit toch met haar? Vertrouwt ze me niet? Ik weet het allemaal even niet meer, ik zie het biertje voor me staan en zet de aan mijn hals totdat die leeg is. Mijn kop staat op springen.

Mike.

Support #HVJZM

Voor alle product geldt gratis verzending.

Wat vond je van deze post?

Geef in sterren aan wat je er van vond

Gemiddelde / 5. Aantal stemmen:

Geef een reactie