Hoe vrouwen je ziek maken - We moeten praten mike
Hoe vrouwen je ziek maken – We moeten praten Mike

“Heb je ook broodjes?”

“Denk het niet.”

“Heb je überhaupt iets te eten?”

“Telt een magnetronpizza?”

“Mike, je bent echt totaal niet volwassen.”

“Hoezo niet?”

“Je hebt niet eens een fatsoenlijk ontbijt in huis.”

“Nou en?”

“Je wist dat ik zou komen.”

“Ja maar niet dat je zou blijven slapen.”

“Nou en, je moet ook zelfstandig zijn, je eigen reet kunnen redden.”

“Ziet er naar uit dat ik zelfstandiger ben dan jij.”

“Nou ik moet mezelf straks vijf maanden helemaal zelf redden.”

Ik besluit er niets op te zeggen, vooral om haar het plezier niet te gunnen door er op in te gaan. Dit deed ze vaker, iets half vertellen om de nieuwsgierigheid bij me te wekken zodat ik er op door ga vragen. Ik maakte er een sport van om er met opzet niet op door te vragen. Meestal vertelde ze het dan uit haarzelf, iets wat ik enorm leuk vind. Ik vraag me eigenlijk af waarom ik daar zo van geniet. Waarschijnlijk omdat ze op die manier haar kwetsbaarheid een beetje blootlegt. En dat is zeldzaam voor iemand als Romy, die een enorm schild ophoudt om niet gekwetst te worden. Iets waar ik nog genoeg problemen mee zou ondervinden.

Maar dit keer is het anders, ineens is ze stil. Ik besluit er niet te veel aandacht aan te besteden, in plaats daarvan observeer ik haar even. Wat ziet ze er goed uit in mijn T-shirt en mijn koffiemok in haar hand. Ik hou ervan als vrouwen mijn kleding aantrekken, ik zie het altijd als een soort overwinning. Alsof Romy mijn vlag draagt: “op 18 november 2016 behaald door Mike”. Ik heb veel slechte eigenschappen en het claimen van sommigen is daar één van. Het komt ook door haar doen en laten, ze leeft zo vogelvrij dat ik me afvraag of ze überhaupt ooit relatiemateriaal zou kunnen worden. Zou ze erover nadenken? Misschien is het tijd dat we een gesprek gaan hebben over hoe we beide onze toekomst voor ons zien, en of er een relatie in zit. Duidelijkheid scheppen tussen ons beide en als de verwachtingen te ver afwijken dan kan ik het nog afkappen voor dat het echt serieus wordt. Maar is het daar nu niet te vroeg voor? Ik heb advies van iemand nodig, ik wil het eigenlijk met mijn goede vriendin Marit bespreken. Weet je nog? De persoon die me iedereen gunde behalve Romy. Romy en ik moeten definiëren wat we hebben en ik betwijfel of Romy daar behoefte aan heeft. Marit kan me vast wel vertellen wat ik met deze situatie aan moet.

Romy is opvallend stil. Zo stil is ze normaal nooit, normaal lult ze mijn oren van mijn hoofd af.

“Wil je nog wat koffie?”

“Mike, we moeten praten.”

“Oké…”

Op dat moment gaat er van alles door mijn hoofd. Zou ze het af willen kappen? Zou ze een ander gehad hebben? Of wil ze net als ik onderling voor duidelijkheid scheppen?

“Je weet toch dat ik vijf maanden ga backpacken in Azië?”

Op dat moment staat mijn hele wereld in één keer stil en besef ik me eigenlijk maar één ding. Ik krijg een enorm gek gevoel in mijn onderbuik van dit nieuws. Alsof ik bang ben om iets kwijt te raken. Om haar kwijt te raken. Ik herken dit gevoel. Verlatingsangst. Ik ben echt tot over mijn oren verliefd. Kutzooi.

Mike.

(PS. Wil je niet halverwege instappen en bij de eerste blog beginnen? Klik dan hier.)

Ontvang een kaart met Valentijnsdag.

Ontvang geheel gratis een kaartje met Valentijnsdag van Mike.




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s