1.23 De onzekerheid slaat toe

De appgesprekken tussen Romy en mij verlopen soepel, ze toont interesse in me en ik in haar. Toch zit ik in een soort onzekerheid, hoe ik de laatste keer toen we elkaar zagen nog zo zelfverzekerd was dat we elkaar weer gingen zien, weet ik het nu niet zeker. Ik ben erachter gekomen dat Romy een enorm werkpaard is en dat dat nog wel eens problemen op kan gaan leveren. Ik heb haar inmiddels al anderhalve week niet meer in het echt gesproken en dat begint me onzeker te maken. Wat als alles verwatert?

Omdat ik een ontzettend onnozele man ben, deel ik mijn zorgen met haar. En ze geeft me niet de geruststelling waar ik om zocht. “Als het verwatert dan verwatert het toch? Dan is het blijkbaar ook allemaal niet zo interessant”. Precies het antwoord waar ik dus totaal niet op zit te wachten. Ze geeft me niet de zekerheid waar ik op dat moment om zit te vragen, maar misschien kan ze me die ook wel niet geven. In ieder geval bewijst Romy opnieuw dat ze geen gewone vrouw is, dit is voor mij zowel aantrekkelijk als zorgwekkend. Ik probeer een date met haar te regelen, ik moet haar op korte termijn zien om deze onzekerheid weg te krijgen. Maar ze heeft het te druk met werk en school. Ze zit op dezelfde school als mij maar de spaarzame momenten dat ik haar zou kunnen zien op school krijgt een peuk toch voorrang. En dat zou toch maar een paar minuutjes met haar zijn, wat worden we daar nou beter van? Toch? Waar zouden we het in die paar minuutjes überhaupt over moeten hebben? Maar toch zit het me niet lekker.

Ik zit in de kantine van mijn school en staar wat voor me uit. Tot dat ik haar ineens spot, wat resulteert in een immens onderbuik gevoel. Het gevoel wat sommigen wel zullen herkennen. Lopend door de school met de telefoon aan haar oor. Ik wist dat ze op school zou zijn voor een belangrijk gesprek dus ik besluit maar niet op haar af te stappen. Ook omdat ze druk in gesprek is. Godverdomme wat baal ik, maar toch koester ik het moment. Ik begin haar echt te leuk te vinden, merk ik.

Ik besluit haar wel een appje te sturen met dat ik haar door school zag lopen. Haar reactie was eentje die ik niet had verwacht: “waarom liep je niet even naar me toe om hoi te zeggen?”. Ik leg haar uit waarom en dan vertelt ze me dat het gesprek niet zo goed ging, ik stel voor om haar te trakteren op een kapsalon om haar op te vrolijken. Want daar is ze dol op heeft ze me verteld, maar ze hapt niet toe. “Ik ben al naar huis toe gegaan, moet zo weer werken”. Godverdomme.

De dagen daarna merkt Romy dat ik ietwat teleurgesteld ben, want na een beetje aandringen stemt ze in om vrijdagavond bij mij thuis een filmpje te kijken. Ik ben zo blij als een kind, eindelijk mag ik haar weer zien. Na bijna twee weken, als we het momentje op school niet meetellen. Zo blij als ik ben, zo teleurgesteld ben ik als ik donderdagmiddag het volgende appje van Romy krijg:

[13:23] Romy: Het werk belde me net of ik morgenavond kan werken…

[13:29] Mike: Aah oke, dan zien we elkaar binnenkort wel weer denk ik.

Maar dan laat Romy opnieuw zien dat ze niet een normale meid is.

[13:39] Romy: Ik heb gezegd dat ik al wat anders heb.

Ik voel me intens gelukkig.

Mike.

Support #HVJZM

Voor alle product geldt gratis verzending.

Wat vond je van deze post?

Geef in sterren aan wat je er van vond

Gemiddelde / 5. Aantal stemmen:

Leave a Reply